tabulas.com

        Hindi na ligtas na magpahayag ng damdamin. Bagamat bawat sandali ay pinipigilan ko ang aking sarili na sabihin  ang mga salitang ito. Maraming mga matang nakamasid, bawat letra ng isinusulat ko ay hindi nakakalampas sa mga matang mapanuri.

       Bawat araw na nagdaan napagnilaynilayan ko na may mga bagay sa mundo na mahirap talikuran, gayun din naman simulan ang isang makabagong pagkatao. Naalala ko pa noonng talikuran ko ang isang kahibangan na dulot ng nakalalasong pag-ibig. Bawat araw ay unti-unti kang pinapatay ng mga alaala na matagal mo ng nilunok upang sabihin na malakas ka.

       Gumising ka sa kinaroroonan kung saan matagal mong di nasilayan, na may mga tao palang nagmamahal sayo na higit pa sa inaakala mo. Dinama mo ang bawat ngiti na gumuguhit sa iyong labi maipakita lamang na hindi ka nagiisa. 

        Sa una ay tuwang tuwa ka na marami sa kanila ang nais alagaan ang iyong puso kayat bawat magalok ay binibigyan mo ng pagkakataon. Ngunit hindi mo maitatanggi sa iyong sarili na nababalot ka ng paghihiganti. Alam mo sa simula pa lamang ng laro ay wala sa mga ito ang nais mong makasama pang habang buhay. Masaya ka lamang sa pag-ibig na kanilang inaalok ngunit alam mong walang sinuman ang may puwang sa puso mo. 

         Ngunit habang tumatagal unti-unti ka ng nilalamon ng iyong kwento sapagkat naiinis ka na sa mga taong ito na pilit ipinagsisiksikan ang kanilang sarili. Wala kang paraan upang itigil na ang mga kahibangan na ito sapagkat ito ay iyong nasimulan na. Masama man ngunit bahala na. Sa mga pagkakataong ito alam kong ginusto ko ito upang maipakita sa kanya na hindi lamang siya ang may karapatang gawin ang lahat ng mga katiwalian na isinisigaw ng lipunan. 

        Magpaasa? Hindi bat ikaw ang nagturo nyan sa akin. Manlinlang? Hindi bat nagagalak ang iyong puso habang pinaiikot mo ako sa iyong kamay. Iwanan? Hindi bat sabi mo kung masakit ang pag-ibig dapat na itong kalimutan. Ngayon hayaan mo ang mga turo mo ay magsilbing aral at maipadama ang sakit sa mga kauri mo. 

        Dahan-dahan niyang tinatahak ang daan patungong pasilyo ng kanilang auditorium. Tahimik ang buong koridor na nababalot ng kaunting sinag ng liwanag na tumatagos sa bawat sulok ng tanghalan, Ito ay nagmumula sa poste ng ilaw na nakatayo sa harap ng kanilang gusali.

         Alas siyete na ng gabi ng kanyang mapansin ang oras  na nakasabit malapit sa labas ng dingding ng isang kwarto. Galing pa siya mula sa kanilang pageensayo sa dulaang kanyang gaganapan bilang si “Marites” isang estudyante na tinanggalan ng puri ng kanyang manliligaw pagkatapos siyang gahasain at patayin. Ang bawat eksena sa kanilang praktis ay malinaw na malinaw sa kanyang gunita. Ang bawat script na kanilang binibigkas ay halos makatotohanan. Ang mga actor at aktres na kanyang kasama ay sadyang mga batikan na sa larangan ng dulaang entablado. Simula ng kinuha niya ang kursong “Theatre and Arts” nabago na ang istilo ng kanyang pamumuhay. Parati na siyang umuuwi ng gabi o di kaya ay madaling araw na.
Habang sa loob ng pasilyo ay binibigkas niya ang mga linyang “Hindi ako sasama sayo. Hindi ako sumasama sa mga katulad mo!.” Ngumiti siya sa salamin at sinuklay ang kanyang mahabang buhok. “Ito na ang simula ng mga pangarap ko. Magiging isa akong magaling na aktres. Makikilala ng maraming tao". Sambit niya sa kanyang sarili. Habang inaayos niya ang mga gamit sa kanyang bag nakarinig siya ng mga boses na nagmumula sa labas. Maya maya pa ay nakarinig siya ng mga sigawan. Dahan-dahan siyang lumapit sa pintuan upang silipin kung anong ingay ang nangyayari doon. Nakita niya ang isang babae at lalake na nasisinigan ng kaunting liwanag mula sa labas ng gusali. Pinakinggan niya ang bawat salita na sinasambit ng dalawa. “Ano pa bang gusto mo?” tanong ng lalake “Ang lumayo ka na. Yun ang gusto ko!” sagot ng babae. “Hindi pa ba sapat ang mga binigay ko sayo? Ano bang meron dun sa boyfriend mo na wala ako!” galit na bigkas ng lalake. “Hindi kita mahal at hindi kita kayang mahalin. Kaya layuan mo na ako!” sigaw ng babae. Maya maya pa ay biglang nawala ang mga boses. Agad na kinuha niya ang kanyang mga gamit at nagmamadaling lumabas ng pasilyo ngunit biglang pumasok ang babae at lalake sa lugar kung saan siya naroroon. Hawak hawak ng lalake ang buhok at leeg ng babae habang nakatutok ang mga patalim sa dibdib ng babae. Takot na takot siya at nagsisigaw “Itigil mo yan!!! Maawa ka sa kanya.” Ngunit hindi siya pinapansin ng lalake. Pumasok ang dalawa sa isang pasilyo at nakita niyang pinaghuhubadhubaran ng lalake ang babae. Sumisigaw ito ng “Tulong!!! Tulungan ninyo ako!. Maawa ka sakin!!”. Nanigas ang kanyang mga paa at hindi na ito kumikilos sa kanyang pagkakatayo. Pinagmamasdan lamang niya ang bawat malagim na eksena na nagyayari mismo sa kanyang harapan. Maya maya pa ay sinaksak ng lalake ang babae. Sumigaw siya ng sumigaw at sinipa ang lalake sa likuran nito ngunit sa kanyang pagtataka ay tumatagos lamang ang bawat tadyak niya dito. Bigla siyang natigilan at nagtatatakbo palabas.

          Mabilis ang kanyang takbo hanggat nakarating siya sa sa sakayan. Doon ay takot na takot siya habang inaalala ang mga nasaksihan sa Auditorium. Nagmamadali siyang sumakay ng jeep at  umuwi na.

         Kinabukasan sa Auditorium ay takot na takot pa rin siya sa kanyang nasaksihan habang paulit ulit niyang ginugunita ang mga nanyari. Ngunit sa kanyang pagtataka wala ni isa sa kanyang mga kasamahan ang nagsasalita ukol sa kanyang nakita. Itinanong niya sa kanyang kasamahan kung wala ba silang nabalitaan na nanyari noong gabi. Ikinuwento niya ang lahat ng mga ito mula sa simula. Ngunit lahat ng mga ito ay tumawa lamang. “Bakit anong nakakatawa sa kwento ko? Totoo lahat ng nakita ko. Maniwala kayo sa akin, kung gusto ninyo puntahan natin sa pasilyo nito. Nandun ang bangkay ng babae” wika niya. Ngunit isa sa mga kasamahan niya ang nagsalita “Bakit hindi kami matatawa eh yan ang kwento sa ating dulaan. Basahin mong muli ang scrift. Baka nakakaligtaan mong ikaw ang gaganap na Marites” natatawa nitong sinabi. Doon bumalik sa kanyang alaala ang mga nanyari. Nagtatakbo siya habang umiiyak palabas ng auditorium. Doon ay nakasalubong nya ang kanyang boyfriend. Tinanong nito kung anong nanyayari sa kanya. Matagal siyang nanahimik at tinignan ang muka ng kanyang boyfriend. Itinulak niya ito at sinabi “Ang laking kasalanan ko ng pagmasdan lamang kita habang pinapatay si Marites, para lamang mapunta ka sa akin at ang pagtakpan ka sa krimen na nagawa mo!. At ngayon ako ang gumaganap sa papel nya!”. 
 

             Alas singko y’ medya ng umaga pa lamang ay muka ng haggardness ang pagmumuka ko, binalot ng buong pawis ang aking katawan mula bumbunan hanggang kasitsingitan ng aking –um. Di ko malaman kung nasaan lupalob ng cabinet ang mala manager kong formal attire. Dalawampung minuto ko ata hinanap ang damit na yun, at ng matagpuan ay agad-agad kong sinuot ito, ngunit halos hindi ko maisara ang pinakaharap na butones dahil sa malaking baby fats na humaharang. Di ko akalain na talagang tumataba na nga talaga ako, at ang dating 26 na baywang ay umabot na ng 29-30. Di pa rin masama, sexy pa rin naman ngunit mukang kailangan na talagang magbawas bago pa magmuka akong si—INCREDIBLE HULK. Nagpatulong na ako sa ulira kong ina na lagyan ng pardible ang di maisarang blouse. Pagkatapos mo hanapin ng ganung katagal, madidismaya ka lamang sa iyong masasaksihan.

           Dumating ako sa MRT Alas siyete y’medya ng umaga, halos bawat lane ay punong puno ng tao. Exagge na kung Exagge ngunit halos 10 train na ata ang dumaan ngunit di pa rin ako makasakay. Nakakapagtaka lamang halos di nauubos ang taong sumasakay sa tren. Halos lahat pa ng pasahero ay bumababa ng buendia o kung hindi man ay sa ayala. Alam naman nating lahat na ang makati ay sentro ng pangkalakalang negosyo sa loob man o labas ng Pilipinas, ngunit kung tutuusin hindi naman lahat ng taong nagtratrabaho sa makati ay sosyal. Ang iba sa kanila ay matatawag nating—MAPAGPANGGAP. Karamihan ay nakatambay sa STARBUCKS/COFFEE BEAN Masabi lang na sosyal ay halos lumamig na ang kape sa kanilang mesa ay ayaw pang laklakin ang mga natitirang patak ng kape sa tasa. Ang mga dating hindi mahilig magbasa ng dyaryo ay napipilitang basahin pati ang OBITUARY page. Hai. Pinoy nga talaga.

            Dahil di naman ako madalas sa makati ay nagtanong tanong ako kung saang lugar ang Metrobank Plaza, nasa ayala ako ng mapagtanto kong nasa gil puyat ave. pala malapit sa buendia ang lintek na building. Dahil sa kailangan ko rin ng exercise mula glorietta, twin tower, manila peninsula, insular life at kung ano ano pang building o hotel na aking dinaanan ay tinahag ko ang buendia mula ayala. Halos lumabas ang dila ko sa layo ng aking nilakad. Mabuti naman ay narating ko din ang lugar sa halos 45 minutes na paglalakad. Sinadya ko talagang maglakad dahil sa gusto ko rin mag lose ng weight. Pero di ko inakala na ganun pala kalayo ang nalakad ko. Nalaman ko na lamang ito ng magpaltos ang dalawa kong paa. Buong akala ko ay isang job offer working through internet ang pinunta ko dun, ayon sa kaklase ko. Ngunit sa di sinasadyang pagkakataon ay isa pala itong network marketing seminar. Kesa naman sa masayang ang oras at pagod na nilakad ko patungo dito ay nakinig na lamang ako. Malay mo maging katulad ko si—HENRY SY. Isang kilalang negosyante na mayari ng mga SM sa pinas. Nakakaencourage ang mga sinasabi ng mga tagapagsalita, ngunit marahil sa disappointment na aking napala ay nakikipalakpak na lamang ako kahit na di ko naiintindihan ang mga pinagsasabi nila.

           Pauwi na ako habang nakasakay sa bus ng may sumakay na isang lalake at tumabi sa akin. Halos masira ang kurba ng ilong ko sa sobrang anghit ng amoy ng lalake. Di ko alam kung nagfufunction pa ba ang small intestine ko dahil sa pagkakaalam ko ay nagkabuhol buhol na ito sa loob. Humingi ako ng galang at umalis sa tabi niya ng tumigil ang bus, sa pagkukunwaring malapit na ako bumaba at kailangan ko ng lumipat ng upuan malapit sa pinto ng bus. Sa wakas nakasinghot din ng sariwang aircon. Bumaba ako sa gateway at nagabang ng sasakyan pauwi sa amin, ngunit halos 30 minuto na ay di pa rin ako makasakay. Kaya nagtiis na lamang ako pumunta sa pinaka terminal o sakayang ng FX papunta sa amin, kesa makipagunahan sa mga tao sa kalsada. Halos Isat kalahating oras kaming nakatayo sa pilahan bago kami nakasakay, ngunit ng maiupo ang nanabik na puwet sa Fx ay bigla kaming pinababa dahil na—FLAT daw ang gulong. Muli 30 minuto kami naghintay bago nakasakay.

            Ng makauwi sa bahay ay halos pagod na pagod ang aking buong kaluluwa. Kasama ng bugbog kong paa. Ngunit isang aral lamang ang iniwan sa akin ng araw na iyon—DI MADALING KITAIN ANG PERA. KAILANGAN MO NG MATIBAY NA SIKMURA AT PAA.

         Isang oras.. dalawang oras.. tatlong oras.. dalawang araw  pun*** o sige wag na lang! suko na ako. Di ko na talaga idodownload ang yahoo messenger. Kesehodang di ako makapagchat. Gusto ko lang naman ipagmalaki ang bagongbago kong Webcam. Eh ano ngayon kung hindi nila masilayan ang maganda kong pagmumuka. Haha. Eh kasi itong pinsan ko sa hongkong, gusto daw niya ako makita. Pero ang totoo nyan, ookrayin lang ako nun, dahil alam nyang medyo tumaba ako. Dala siguro ng mahabang bakasyon at wala akong ginawa kung hindi ang humilata sa bahay, kumain, matulog at hawakan ang remote ng TV. Di ko man lang naisip na medyo lumulobo na ako. Ano ba namang itong mga tao na toh. Nung sobrang payat ko na parang walis tingting na panay ang tukso nila sa akin na “konting hangin lang. tiyak matatangay ka.” At ang pinaka malala pa ay ang sabihin sayo “naka drugs ka ba?”. Akala ko yun na ang pinaka nakakainis na bati sakin, pero nung medyo nagkalaman ako ngayong bakasyon abay sabihin bang “buntis ka ba? Laki kasi ng tiyan mo!” waahh!.

        O sige, bahala kayo sa buhay niyo! Basta ang alam ko di na ako ganong umiinom. Tama ang narinig ninyo. Haha.. Eh pano pang tatawaging WALONGBOTE itong site kung di na ako umiinom? Haha. Sabihin na lang natin na nagiwan ng malaking marka at alaala ang blog na ito. Yun ay ang minsang pinatawa, pinaiyak, pinakati, pinasok, pinasuka, pinakilabot kayo ni WALONGBOTE. Maalala nyo pa sana ako. Muling nagbabalik ang blog na ito. Kasabay ng isa kong blog www.superjen.vze.com Maraming salamat sa paghihintay. Lalo pat marami na naman tayong beer na pagsasamahan. Isang tagay naman jan mga ka-bloggers!!! Ito ang punto.

Babala: Ang inyong mababasa ay naglalaman ng mga salitang di angkop sa mga batang kumakain pa ng lollipop. Patnubay ng magulang ay kailangan. Rated PG 18.

          Marami sa atin ay takot sa nilalang na ito. Pag nakikita pa lamang sila ay nagsisitakbuhan na ang mga tao, nagtitilian, kumukuha ng tsinelas o kaya tinetepok gamit ang pamatay na insecticide o spray. Malas mo kapag ang katabi mo ay ikaw ang pinalo ng tsinelas sa muka dahil sa sobrang bugso ng kanyang damdamin.

Ngunit naisip mo bang kung nagsasalita lang ang ipis ay sinabi nya na sayo na “wag ka naman ganyan! Ginawa rin naman ako ng diyos!” --- hala kung siya man ay binigyan nga ng pagkakataong magsalita, ay dun talaga ako matatakot.. mas nakakatakot kaya ang nagsasalitang ipis kesa sa lumilipad na ipis.

Ang totoo nyan ay di naman talaga ako takot sa ipis lalo na kung gumagapang lang naman ito. Tumatakbo lang ako kapag ito ay nasimula ng “magfly-fly-fly”  sa kadahilanang mayroon itong mga dalang mga sakit. Mas takot ako sa bulating itim, na kahit di pa lumalapit sakin ay tumitili na ako, lintik! lang ang hindi tamaan ng malalaki kong tsinelas na size 7.

Pero, ayoko rin naman talaga din ng ipis. Pero hindi naman ito maiiwasan lalo pat kung umakyat ito mula sa mga imburnal, o lumusot sa mga butas ng bahay. Ang tanging solusyon na lamang ay puksain sila!!. Ngunit ang tanong ay naawa ka ba kahit minsan kapag pinapatay nyo sila? Sa palagay ko hindi. Ngunit kung nasaksihan nyo sana ang kaawaawang kapalaran ng isang ipis na nakita ko kaninang umaga, siguro hindi ka na magiging malupit ng sobra sa ipis.

Patungo ako at ang aking ina sa aking duty sa Caloocan kaninang madaling araw (4:30am), ihahatid nya ako dahil sa hindi ko alam kung paano ang daan papuntang caloocan health department, kung saan magkakaroon kami ng orientation ng aking mga kasama, bago kami dalhin sa kanikaniyang barangay health center ng aming C.I(clinical instructor). Habang kami ay naghihintay ng masasakyan, ay napansin ko ang isang ipis na gumagapang sa daan. Sabi ko sa aking ina--- “mommy, tignan mo yung ipis.. angas eh, sa gitna pa talaga dumadaan..pag yan naipit.. tignan na lang natin!”  ngumiti ang aking ina at sinabi “tamo, tumitigil siya kapag may dumadaan na sasakyan.” Natawa ako dahil sa matalas pa pala ang paningin ng aking ina kahit na parati na lang nya bitbit ang kanyang reading-sunglasses at syempre LOGIC yun noh!! Ako nga di ko naisip na tumitigil siya dahil pala sa may dumadaan na sasakyan..asuz! *toinks*

Pinanood ko pa rin ang ipis na walang takot na binabaybay ang daan kasabay ng mga nagsisiliparang jeep. At sa di inaasahang pangyayari o inaasahan ko na.. nasaksihan ko ang isang karumal dumal na pagkamatay ng isang ipis na maaaring katumbas ng track ang bigat para sa kanya. Bigla ko na lamang narinig ang mga tunog na bumuhay sa tutulog tulog kong gunita.

BOOM!

Pagkatapos ma hit and run ng walang kalaban laban na ipis ay nakita ko ang kanyang mga nagkalasug-lasog na katawan. Sabi ng aking ina “lakas non ha!”  di ko alam kung ako ay matatawa o malulungkot sa kanyang kapalaran. Ngunit mas nalungkot ako ng biglang

BOOM!

Muli.. “he goes to his never ending journey”--- akala ko ay sa baboy lamang ang gumagamit ng salitang ito ngunit maaari na din pala ito para sa ipis “double-dead”.
Sa kaawaawa nyang napala, naisip ko na lamang na “buti na lang talaga di xa nagsasalita, kasi kung nagsasalita xa sasagipin ko xa!”.