tabulas.com

         Isang oras.. dalawang oras.. tatlong oras.. dalawang araw  pun*** o sige wag na lang! suko na ako. Di ko na talaga idodownload ang yahoo messenger. Kesehodang di ako makapagchat. Gusto ko lang naman ipagmalaki ang bagongbago kong Webcam. Eh ano ngayon kung hindi nila masilayan ang maganda kong pagmumuka. Haha. Eh kasi itong pinsan ko sa hongkong, gusto daw niya ako makita. Pero ang totoo nyan, ookrayin lang ako nun, dahil alam nyang medyo tumaba ako. Dala siguro ng mahabang bakasyon at wala akong ginawa kung hindi ang humilata sa bahay, kumain, matulog at hawakan ang remote ng TV. Di ko man lang naisip na medyo lumulobo na ako. Ano ba namang itong mga tao na toh. Nung sobrang payat ko na parang walis tingting na panay ang tukso nila sa akin na “konting hangin lang. tiyak matatangay ka.” At ang pinaka malala pa ay ang sabihin sayo “naka drugs ka ba?”. Akala ko yun na ang pinaka nakakainis na bati sakin, pero nung medyo nagkalaman ako ngayong bakasyon abay sabihin bang “buntis ka ba? Laki kasi ng tiyan mo!” waahh!.

        O sige, bahala kayo sa buhay niyo! Basta ang alam ko di na ako ganong umiinom. Tama ang narinig ninyo. Haha.. Eh pano pang tatawaging WALONGBOTE itong site kung di na ako umiinom? Haha. Sabihin na lang natin na nagiwan ng malaking marka at alaala ang blog na ito. Yun ay ang minsang pinatawa, pinaiyak, pinakati, pinasok, pinasuka, pinakilabot kayo ni WALONGBOTE. Maalala nyo pa sana ako. Muling nagbabalik ang blog na ito. Kasabay ng isa kong blog www.superjen.vze.com Maraming salamat sa paghihintay. Lalo pat marami na naman tayong beer na pagsasamahan. Isang tagay naman jan mga ka-bloggers!!! Ito ang punto.

             Alas singko y’ medya ng umaga pa lamang ay muka ng haggardness ang pagmumuka ko, binalot ng buong pawis ang aking katawan mula bumbunan hanggang kasitsingitan ng aking –um. Di ko malaman kung nasaan lupalob ng cabinet ang mala manager kong formal attire. Dalawampung minuto ko ata hinanap ang damit na yun, at ng matagpuan ay agad-agad kong sinuot ito, ngunit halos hindi ko maisara ang pinakaharap na butones dahil sa malaking baby fats na humaharang. Di ko akalain na talagang tumataba na nga talaga ako, at ang dating 26 na baywang ay umabot na ng 29-30. Di pa rin masama, sexy pa rin naman ngunit mukang kailangan na talagang magbawas bago pa magmuka akong si—INCREDIBLE HULK. Nagpatulong na ako sa ulira kong ina na lagyan ng pardible ang di maisarang blouse. Pagkatapos mo hanapin ng ganung katagal, madidismaya ka lamang sa iyong masasaksihan.

           Dumating ako sa MRT Alas siyete y’medya ng umaga, halos bawat lane ay punong puno ng tao. Exagge na kung Exagge ngunit halos 10 train na ata ang dumaan ngunit di pa rin ako makasakay. Nakakapagtaka lamang halos di nauubos ang taong sumasakay sa tren. Halos lahat pa ng pasahero ay bumababa ng buendia o kung hindi man ay sa ayala. Alam naman nating lahat na ang makati ay sentro ng pangkalakalang negosyo sa loob man o labas ng Pilipinas, ngunit kung tutuusin hindi naman lahat ng taong nagtratrabaho sa makati ay sosyal. Ang iba sa kanila ay matatawag nating—MAPAGPANGGAP. Karamihan ay nakatambay sa STARBUCKS/COFFEE BEAN Masabi lang na sosyal ay halos lumamig na ang kape sa kanilang mesa ay ayaw pang laklakin ang mga natitirang patak ng kape sa tasa. Ang mga dating hindi mahilig magbasa ng dyaryo ay napipilitang basahin pati ang OBITUARY page. Hai. Pinoy nga talaga.

            Dahil di naman ako madalas sa makati ay nagtanong tanong ako kung saang lugar ang Metrobank Plaza, nasa ayala ako ng mapagtanto kong nasa gil puyat ave. pala malapit sa buendia ang lintek na building. Dahil sa kailangan ko rin ng exercise mula glorietta, twin tower, manila peninsula, insular life at kung ano ano pang building o hotel na aking dinaanan ay tinahag ko ang buendia mula ayala. Halos lumabas ang dila ko sa layo ng aking nilakad. Mabuti naman ay narating ko din ang lugar sa halos 45 minutes na paglalakad. Sinadya ko talagang maglakad dahil sa gusto ko rin mag lose ng weight. Pero di ko inakala na ganun pala kalayo ang nalakad ko. Nalaman ko na lamang ito ng magpaltos ang dalawa kong paa. Buong akala ko ay isang job offer working through internet ang pinunta ko dun, ayon sa kaklase ko. Ngunit sa di sinasadyang pagkakataon ay isa pala itong network marketing seminar. Kesa naman sa masayang ang oras at pagod na nilakad ko patungo dito ay nakinig na lamang ako. Malay mo maging katulad ko si—HENRY SY. Isang kilalang negosyante na mayari ng mga SM sa pinas. Nakakaencourage ang mga sinasabi ng mga tagapagsalita, ngunit marahil sa disappointment na aking napala ay nakikipalakpak na lamang ako kahit na di ko naiintindihan ang mga pinagsasabi nila.

           Pauwi na ako habang nakasakay sa bus ng may sumakay na isang lalake at tumabi sa akin. Halos masira ang kurba ng ilong ko sa sobrang anghit ng amoy ng lalake. Di ko alam kung nagfufunction pa ba ang small intestine ko dahil sa pagkakaalam ko ay nagkabuhol buhol na ito sa loob. Humingi ako ng galang at umalis sa tabi niya ng tumigil ang bus, sa pagkukunwaring malapit na ako bumaba at kailangan ko ng lumipat ng upuan malapit sa pinto ng bus. Sa wakas nakasinghot din ng sariwang aircon. Bumaba ako sa gateway at nagabang ng sasakyan pauwi sa amin, ngunit halos 30 minuto na ay di pa rin ako makasakay. Kaya nagtiis na lamang ako pumunta sa pinaka terminal o sakayang ng FX papunta sa amin, kesa makipagunahan sa mga tao sa kalsada. Halos Isat kalahating oras kaming nakatayo sa pilahan bago kami nakasakay, ngunit ng maiupo ang nanabik na puwet sa Fx ay bigla kaming pinababa dahil na—FLAT daw ang gulong. Muli 30 minuto kami naghintay bago nakasakay.

            Ng makauwi sa bahay ay halos pagod na pagod ang aking buong kaluluwa. Kasama ng bugbog kong paa. Ngunit isang aral lamang ang iniwan sa akin ng araw na iyon—DI MADALING KITAIN ANG PERA. KAILANGAN MO NG MATIBAY NA SIKMURA AT PAA.