tabulas.com

          Hindi ko paborito ang numerong 16 , nagustuhan ko lamang ito dahil sa magaan sa pakiramdam sa tuwing naririnig o nakikita ko ito. Sa isang daang porsyento na nilalang sa mundo  45% ang favorite number ang 16. Makikita mo ito sa mga damit, badge, sapatos at kung saan saang mga ginagamit na bagay. Kilala din ito sa tawag  na ‘SWEET 16’ kung saan ang isang babae ay umabot na ang edad sa numerong ito. Hindi ko alam, pero nung ako ay labing anim na taong gulang ay hindi naman ako matamis. Seryoso hindi ako matamis, hindi talaga ako sweet. Sa literal na tawag hindi talaga ako matamis, pero kung ito ay isang - - idiomatic expression o isang metaphore hindi pa rin ako sweet dahil hindi ako girlalush, o makikay o kaya naman ay hindi ako malambing. Kung malambing man ako, isa siguro akong brutal na sweet na tao dahil sa ‘pangaasar’ ang paraan ko ng pagiging sweet. Sa anumang kadahilanan kung bakit tinawag na ‘sweet’ ang 16, ito lang ang masasabi ko ayokong langgamin.

          April 16, 2007 kahapon - -kuneksyon? Malaki ang kuneksyon ng numerong 16 sa nanyari kahapon.

          Maaga ako gumising kahapon, alas-dos y’ medya pa lamang ng madaling araw ng kumain ako ng almusal at naligo ako. Kinakailangan kasing alas-kwatro ng umaga ako makarating sa eskwelahan ng dahil sa inaakala naming lahat na ‘adding ng subjects’ nung araw na iyon. Kung saan lahat ng kulang mong subjects ay pwede mong i-add ngayong summer, lalong lalo na sa isang transfer na tulad ko. Dahil sa na-media ang eskwelahan namin noon sa kadahilanang nagkaroon ng stampede nung adding, dahil sa mahaba ang pila, ayoko ng uling maulit iyon at makipagsabayan sa mga nagtutulakan at mga makakapal ang mukang harap harapang nakikipagsingitan sa pilahan. Alas-tres y’ medya na ako nakaalis ng bahay at dumating sa cubao ng alas-kwatro. Dahil nga alas-kwatro na, hinintay ko na lamang ang LRT magbukas ng alas-singko. Dumating ako sa eskwelahan ng alas singko y’ medya, at ako..ako.. ako.. lamang ang tao sa eskwelahan!!
Walang pila—wala.. wala talaga. Nahandun ang aming guard at tinanong ko kung may adding ba ng subjects at ang sabi nya ‘nagalit si DEAN nung sabado, kasi may nagkalat na adding daw nung araw na iyon. Kaya nagkagulo. Kaya walang adding ngayon’. Biglang naguho ang aking mundo dahil sa pagkatapos ng paggising ko ng maaga ay wala rin pala akong napala. Isa itong malaking NO-NO—hinde pwede toh!!! Hinintay ko dumating ang mga kaklase ko, ibinalita ko sa kanila na ‘walang adding daw’ kitang kita ko sa kanilang mga tenga ang usok ng isang torong nagpupumiglas sa sama ng loob.

          Umuwi na lamang ako sa bahay ng sawi, ngunit dumaan muna sa SM upang bumili ng cake dahil birthday ng araw na iyon ng aking – tanging ina. Oo, birthday din nung araw na iyon ng aking ina! Kaya hindi ko alam kung magiging masaya ako o malulungkot. Birthday din nung araw na iyon ng aking kaibigan sa highschool, kaya pumunta ako nung hapon sa bahay nila. Kasama ng iba pang mga kaibigan. Hindi ako gaanong umiinom ng ‘SAN MIG LIGHT’ hindi siya kayang tanggapin ng sikmura ko. Sanay ang aking tiyan sa ‘REDHORSE’.. oo tama! Nasimulan ko kasing uminom sa mataas na kalibre ng klase ng alak, kaya hindi kaya ng aking lalamunan ang SAN MIG LIGHT. Pero dahil libre ang inuman sa bahay ng aking kaibigan, at ‘SAN MIG LIGHT’ lamang ang pwedeng tirahin, at dahil sa nais ko ding uminom wala akong nagawa kung hindi tunggain ang matalik na kalaban ng aking pagkatao. Pinapak ko ang manok kasabay ng paginom ng alak. Sa sobrang kabusugan, nagsimula ng magalab ang aking tiyan. Humarurot ako sa banyo at doon nilabas ang sama ng loob. Oo! –Sumuka ako!. Sa kasawiang palad hindi ko namalayan na kasama sa aking pagsuka ang aking ‘RETAINER” anak-ng-katipunan! nawala ako sa aking kamalayan at binuhusan ko pa ang inidoro. Kasabay ng paglubog ng manok, at ibat ibang pagkain at alak na sangkap ng aking suka ay lumubog din ang nagkakahalagang ‘P 3, 500’ na retainer, na pinalubog ko lamang sa inidoro. Paglabas ko ng kubeta, wala pa rin ako sa katinuan, tawa pa rin ako ng tawa at kwento ng kwento.. ng maramdaman kong ayos ang aking pagsasalita at walang maramdamang bakal sa aking bunganga. Nagpumiglas ako at sumigaw ng ‘PUTANGINA! Ang RETAINER koh’ nagurumintado ako at pinilit na isipin kung saan napunta ang retainer na nasa bunganga ko lamang at biglang nagdissapear. Dun lamang nagising ako sa kamalayan na ang retainer na hinahanap ko ay wala sa timba, wala sa upuan, wala sa aking lalamunan kung hindi nasa ‘POSONEGRO’ na. Hindi ako umiyak—nagaalala lamang ako sa sermon na maririnig ko sa aking ina pagdating sa bahay. Birthday pa naman nya!

          Hilong-hilo ako sa ‘SAN MIG LIGHT’ na tinira ko, at sumuka pang muli sa banyo, kasabay ng nangingilid na luha sa aking mata sa kasawiang inabot ng araw na iyon. Naalala ko tulog nung ako ay nag-debut, san mig light ang inorder ng aking ina. Sa pagaakala nyang kaya ng aking tiyan ang alak na iyon. Mabuti naman at nung araw na iyon ng tutunggain ko na ang SAN MIG LIGHT ay biglang inagaw sa aking mga kamay ang taong sumisimbolo sa aking buhay ng numerong ‘16’ siya kasi ang kadahilanan kung bakit natutunan kong mahalin na rin ang numerong iyon. Paborito nya kasi yung numerong iyon at halos maubos ang kanyang ballpen sa kakaguhit ng ibat ibang version ng number 16. May superman, may monotype corsiva at may arial. Ng umuwi ako sa bahay at pagkatapos tanggapin ang sermon na inabot ko sa aking ina at ng sigawan ako ng ‘LASENGGERA ka kasi!’. Pumasok na lamang ako sa silid tulugan, at dinama ang pagikot ng aking paningin. Malinaw ang aking katinuan.. hindi naman talaga ako lasing.. may tama lang.. hindi lang talaga ako sanay uminom ng san mig light. Sa aking pagtulog naisip ko na lamang at nasabing ‘kung andito lang ang sumisimbolo ng 16 sa buhay ko, hindi siguro nangyari yun. Pipigilan nya ako uminom at siya ang titira nung san mig light na yun, kaya nya kasing laklakin ang kahit ilang bote pa ng alak.Ngunit wala na.. wala na...

          Pero kahit wala na.. tuloy pa rin ang inuman.. sa kahit anong paraan.. sa kahit ano pa mang dahilan..
 

          Mainit na pagsalubong sa aking pagbabalik, ngunit muling aalis.. tama ang inyong nabasa, napadaan lamang ako at nagpalit ng anyo ng bahay at nagulat sa mga nabasa at natunghayan sa aking paglilibot sa mga malalapit kong ka co-blogger’s kilala ninyo kung sino kayo. Pasensiya na kung hindi man lang ako nakapagiwan ng kaunting mensahe, dahil naghihingalo ang aking ‘put*****’ na ISP bonanza card. Ang hirap talaga ng hindi naka dial-up katulad ninyo, kaya isang daang libong taon bago ko mabuksan ang isang blogsite, kaya maswerte ang mga pinagtyatyagaan kong basahin.. ehem..

          Naging busy ang aking buhay sa 2 buwan na nagdaan na di ako nakapagsulat dito. Busy nga ba? O nawalan ng interes sa pagbloblog. Sige na nga isa na rin sa dahilan ang pagkawala ng gana, dahil wala akong matinong internet card. Kung meron lang siguro akong mabibilis na broadband eh parati ako nakatutok sa kompyuter. Isa pa ay nagbabalak akong maglipat ng bahay, gusto ko sanang maging kapamilya na ng WORDPRESS. Ngunit sa kasawiang palad nanghihinayang ako sa mga nasimulan ko na dito sa aking pinakamamahal na tahanan ang TABULAS. Kaya naisipan ko na wag na lang muna.

          Kamusta na ba ang buhay ko? Ito buhay pa naman. Walang nagbago isa pa ring abnormal na nilalang na hanggang ngayon ay nabubuhay pa rin sa kawalan. Kawalang lovelife. Wala muna akong balak makipagrelasyon sa kahit sino At teka lang kailan ba ako nagkaroon ng karelasyon?  Haha.. Napaka plastik ko naman kung sasabihin ko na ayos lang ang walang lovelife sa 19 taon na aking buhay. Siyempre di mo matatago na gusto mo rin magkaroon, yun nga lang ay hindi pa nga dumadating yung panahon na yun. Kaya mapapayo ko sa mga kapwa at kapareho kong loveless sa buong buhay nila ‘maghintay!’ o teka, may nagreact na? ang tanong paano kung hintay ka ng hintay pero wala pa ring dumadating at matanda ka na? ito lang ang masasabi ko ‘iyon ang tadhana mo!’ sana naman ay hindi..

          Tama na ang masaklap na pagibig na yan, ano na ba ang nanyayari sa mundo? Hai.. patuloy na umiikot, at sa pagikot nito nakakahilo.. kung hindi ka marunong sumabay sa agos at ikot nito ikaw ang kawawa. Walang tutulong sayo yun ang totoo, dahil sino ba ang ayaw maligtas? Lahat tayo ay nais maligtas, kaya sa panahon ng kagipitan sarili mo lang ang iyong maaasahan. Tumakbo ka kung gusto mo, bahala ka sa sarili mo!. Ganyan talaga ang buhay..
          Mahal na araw ngayon, sa mga katoliko uso pa ba ang penitensya? Pagpipinitensya ba ang pagpunta sa boracay? At pagpapatugtog ng sobrang lakas sa panahon ng pagkamatay ni hesus, eh ang pagkain ng marami sa mga handaan?. iba na talaga ngayon..
          Muli ako’y magbabalik kapag may panahon.. at may oras pa.. bahala na..

Masama talaga ang pakiramdam ko mula pa nung isang linggo. Hindi dahil may sakit ako, kung hindi mabigat talaga ang nararamdaman ko ngayon. Ayoko ng magkwento pa sa mga taong malapit sakin, dahil di rin naman nila maiintindihan. Parepareho lang ang payo nila sakin, di ko rin naman kayang gawin yung pinapagawa nila. Wala eh, sa huli ako din ang nagdedesisyon para sa sarili ko.

          Halo halo ang nararamdaman ko, naiinis, nababadrip, gusto ko manabunot, gusto ko sumuntok, gusto ko magmura, gusto ko sumigaw at higit sa lahat gusto ko ilabas ang nararamdaman ko!.

          Di ko kaya.. bahala na..

          Pero pano ba yan! Mananahimik na lang ba ako dito, at hayaan ang panahon magsabi kung kelan ang tamang oras upang ilabas ang mga kinikimkim ko. Ang drama! Pero hayaan na nyo naku magdrama!.. blog ko naman toh diba?

Ayoko Na Yata
Parokya Ni Edgar

Naubos na ang barya
Sa kakayosi at kakabasa
Ng magazines mong nakahilata dyan sa sala
Mag gagabi na pala!
Di ba't sinabi ko ala-una?
Mabuti na lang
Mabagal akong magbasa...
Dumating ka na sana!

Bakit di ka man lang nagbilin
Na may balak ka pala biglang mag-ice
Skating?
Kung di ka pa tinawagan
Maiisip mo kayang ako'y di bale na!
Nakakasawa din pala.
Kapag paulit-ulit
Ang buhos ng galit!

Parang ayoko na yata.
Nakakapagod din pala ang iyong mukha...
At kung may balak ka pang ulitin sa kin yon.
May ibubulong ako sa yo. putang ina mo!

Bakit nagtitiyaga sa'yo?
Ang dami-dami kong reklamo!
Parang ayoko lang magsalita
Parang ayoko na yata.
Ang daming dapat sabihin
Alam ko na kung pano gagawin
Akala ko siguro na hindi ko kaya.

At nung ika'y dumating
Mula sa yong pag-a-ice skating
Wala akong nasabi kundi.
"napagod ka ba?.kumain ka muna!"
Pagkat di ko kayang magalit
Pag nakita na kita, tumatamis ang pait!
Lagin pinipilit
Na magsungit ngunit di bale na!
Napapatawad na kita
Hindi na magagalit.wag lang ma-ulit

At nung tayo'y kakain na.
Biglang sinabi mong may lakad kang iba
At kahit gusto sana kitang awayin na.
Sinabi ko."bahala ka.basta mag-ingat ka"

Parang ayoko na yata
Ngunit wala naman akong magagawa
Marahil, sobrang alam mong di ko kayang mawala ka.
Maswerte ka't mahal kita.ang malas talaga!

its better to say ur ok, than to give too much explanation, where else they won't even understand

Wala akong alam pagdating sa pagluluto at kahit na magsaing. Pero pinagmamalaki ko ang “PANCIT CANTON AT LUCKY ME” recipe ko! Ehem. Teka lang, matatawag ba na recipe yung mga instant noodles na yun? Hehehe.. Itong mga nagdaan na araw, gusto ko talaga magluto ng Carbonara o kaya’y spaghetti. Di ko alam, pero mahilig talaga ako sa mga PASTA. Kaya sa aking paglilibot sa internet, nakita ko ang step-by-step ng paggawa ng carbonara.
See at:
http://allrecipes.com/Recipe/Spaghetti-Carbonara-II/Detail.aspx
Spaghetti Carbonara
"A super rich, classic 'bacon and egg' spaghetti dish. Great to serve for company. This recipe also makes an unusual brunch offering."
Original recipe yield:
8 servings
PREP TIME 20 Min
COOK TIME 20 Min
READY IN 40 Min



INGREDIENTS
1 pound spaghetti
8 slices bacon, diced
1 tablespoon olive oil
1 onion, chopped
1 clove garlic, minced
1/4 cup dry white wine (optional)
4 eggs
1/2 cup grated Parmesan cheese
2 tablespoons chopped fresh parsley
salt to taste
ground black pepper to taste

DIRECTIONS

1. In a large pot of boiling salted water, cook spaghetti pasta until al dente. Drain well. Toss with 1 tablespoon of olive oil, and set aside.

2. Meanwhile in a large skillet, cook chopped bacon until slightly crisp; remove and drain onto paper towels. Reserve 2 tablespoons of bacon fat; add remaining 1 tablespoon olive oil, and heat in reused large skillet. Add chopped onion, and cook over medium heat until onion is translucent. Add minced garlic, and cook 1 minute more. Add wine if desired; cook one more minute.

3. Return cooked bacon to pan; add cooked and drained spaghetti. Toss to coat and heat through, adding more olive oil if it seems dry or is sticking together. Add beaten eggs and cook, tossing constantly with tongs or large fork until eggs are barely set. Quickly add 1/2 cup Parmesan cheese, and toss again. Add salt and pepper to taste (remember that bacon and Parmesan are very salty).

4. Serve immediately with chopped parsley sprinkled on top, and extra Parmesan cheese at table.

Wow! Nagugutom na talaga ako.. Gusto ko na magluto ng Carbonara!!!! Yummy!!..

          Hai.. Ayan sa sobrang katamaran ko magblog pangalawang entry ko pa lang ito for this January, alam ko miss mo naku, aminin mo naman!!! Hehehe…

          Ano bang bago? Dating gawi, papasok ng 5:30 ng umaga, uuwi ng bandang 7pm kapag Lecture day. Pag walang pasok matutulog ng 15 hours at pag nagising nahihilo na at masakit ang ulo!. Pustahan! Matutulog paku ulit sa hapon.. ng mga 5 hours, hanep sa katamaran!!! Hehehe…

          Madami talaga akong balak eh, kaya lang nagtataka ako wala pa ni isa akong natupad. Gusto ko sana bumili ng IPOD, putek! Andami ko naman pinagkakagastusan, ayoko naman humingi sa daddy ko ng pambili kasi magagalit lang yun sakin kasi baka daw masira ang eardrum ko dun, eh sobrang malakas kasi ako magpatugtog! TV nga lang naming minsan naka VOLUME 80 hahahaha! Lalo na pag nanonood ako ng DVD.. hehehe.. kaya nagtyatyaga na lang ako sa cellphone ko makinig ng MP3..

          Gusto ko din sanang magout of town kasama ng tropa this sembreak, kaya lang mukang Malabo.. kasi di naman ako papayagan, eh pag pinayagan naman ako.. sandamakmak na sermon ang inaabot ko.. o kung payagan man ako, sigurado pag uwi ko “nagpaparinig”.. asar talaga!! Bakit yung iba, nagagawa nilang gumimik ng madalas, bakit ako hinde? Huhuhu.. gusto nila parati lang ako sa bahay, alam kong concern lang sila sakin, pero sa tingin ko.. kung nasa lagay nila ako, at parating bahay-eskwelahan lang ang parating drama sa buhay eh magsasawa din sila..hai.. alam ko by the time na nagwowork naku dun ko pa mararanasan ang todo-gimik! Pero iba pa rin kasi kung ngayon nagaaral ako, kasi mas gusto ko maging serious sa buhay pag nagtrabaho naku.. gusto ko ngayon ako maging OUT-GOING!!!..  pero kung iisipin delikado na ang panahon ngayon.. kaya iniintindi ko na lang..kahit minsan nakakainggit..

          Until now I still don’t have a case.. *sob* at sobrang disappointed talaga ako.. DAMN!! PERPETUAL!!! DAMN YOU!!!.. and btw, I just wanted to tell this to GRETCHEN BARRETO “Stop! Making stories on TV, your not that beautiful as you thought, if that’s your way to see your comeback on screen, well it’s working but then you looks bitchy!!” naku.. anong kuneksyon, hehehe.. wala lang gusto ko lang mangaway ng artista hehehe.. at pahabol pa pala! PUTANGINANG 7-ELEVEN yan.. at number eleven really sucks!!! sige na nga!! Baboosh na til’ next time.. hahahaha…